Planowanie w IT " z przymrużeniem oka"

Od jakiegoś czasu mój mąż namawia mnie do pisania artykułów i felietonów o tematyce zarządzania w wielu wymiarach, bo przecież „znam się na tym”.

Ciężko stwierdzić, czy kiedykolwiek, jakikolwiek menadżer powinien powiedzieć „znam się na zarządzaniu”, bo czym ono tak właściwie jest?

Zarządzanie to wiele „złotych zasad”, a przedstawię kilka, którymi warto się kierować.

Wszyscy wiemy, czego nie należy robić i oczywiście wszyscy właśnie to, czego nie powinniśmy robimy, dlaczego? Czasami twierdzę, że taka natura Polaka, czasami, że tak już po prostu musi być. Wielokrotnie bazując na własnym doświadczeniu czy też wnioskach, które wyciągnęłam ze współpracy z wieloma ludźmi IT, wiem, że coś się wydarzy, mówię, krzyczę, działam i oczywiście nikt mnie nie słucha. Czasami myślę sobie „tak bardzo chciałabym się kiedyś pomylić” i nic z tego. W obszarze IT i współpracy biznesowej z klientami po prostu się nie mylę. Wracając do tego, dlaczego nikt nas menadżerów IT nie słucha – bo nie wierzy, bo nie chce uwierzyć, bo nie wie co zrobić z daną informacją.  Ja skupiam się wtedy tylko na tym, by moje przewidywania miały dobry skutek dla obszaru, którym aktualnie zarządzam. Kiedyś ktoś mądry powiedział mi, żeby skupić się na tych obszarach działalności, na które ja mam bezpośredni wpływ i zostawić wszystko inne własnemu biegowi i o ironio to właśnie jest model, który działa.

Nie zmieniaj innych, nie zmieniaj swoich zasad, tylko je dostosowuj do określonych sytuacji. Działaj zawsze tak, by to Tobie przede wszystkim było dobrze – wszyscy krzyczą, że egoizm jest zły, a to jedna wielka bzdura. Jeżeli Ty, jako menadżer czujesz się dobrze, jesteś uśmiechnięty i zadowolony, to i Twoi podwładni też tacy będą, ba - Twoi przełożeni również.

Każdy porządny menadżer wie, co to jest planowanie, ale – nie wiedzieć czemu - nie każdy planuje. Ja twierdzę, że warto nawet wtedy, kiedy z góry wiadomo, że plan się nie uda. W kontekście terminowości w IT zawsze tak jest, że plan sobie, życie sobie, ale planujemy po to by:

·         Wiedzieć, kiedy mieliśmy coś osiągnąć

·         Wiedzieć, dlaczego się znowu nie udało

·         Wiedzieć, że mamy cel

·         Kolejny plan zrobić lepiej

·         Umieć się oceniać

 

Bez planu i jasno określonego celu nie wiemy, czy zrobiliśmy, coś dobrze, czy źle, jak bardzo źle, jak bardzo dobrze, czy w ogóle było warto.

 

Kolejna mądra rada, którą obdarzył mnie mój menadżer: „praca nie jest celem samym w sobie, praca jest tylko środkiem do osiągania celu, jakim jest Twoje życie prywatne”. Takie proste, a tak bardzo się wszyscy w tym gubimy, bo czy nie jest celem „uśmiech Twojego dziecka”, „kolacja z partnerem, czy partnerką przy świecach w waszym zaciszu domowym”, „spacer po lesie w piękny wiosenny dzień”, „taniec boso na trawie w czasie majowego deszczu”? Czy naprawdę celem jest „zrobienie kolejnego budżetu”, „napisanie kolejnego raportu”? Czy w dobie Internetu rozmowa przez Skype zastąpi rozmowę w „cztery oczy”?

 

Jeżeli jesteś menadżerem, (bo słowo kierownik nie jest już takie fajne), czytając ten tekst na pewno już się przynajmniej dwa razy uśmiechnąłeś/uśmiechnęłaś się i pokiwałeś/pokiwałaś  głową  „tak skąd ja to znam”.

 

Mój ukochany nieżyjący dziadek uczył mnie zawsze, że wszystko w życiu można stracić, tylko nie wiedzę, bo nikt Ci jej z głowy nie zabierze, moja babcia mawiała – „pamiętaj dziecko, poczucie humoru i uśmiech są w życiu najważniejsze”. Jeżeli poszukamy w tych kwestiach drugiego dna to znajdziemy tam filozofię życiową, która na pewno wielu z nas przyniosła w życiu najlepsze efekt.

P.s. Dziękuję Oldze za redakcję tekstu.